Weerzien met Libanon 2009

Dag 8, iedereen gaat zijn eigen weg
De laatste dag van de reis heeft geen specifieke invulling, ieder gaat zijn eigen weg. Als we elkaar ’s morgens om negen uur ontmoeten duiken in het hotel ook al diverse locals op. Ze zijn ingehuurd om als taxichauffeur met reisgenoten door de regio te trekken. Dat wordt straks weer sterke verhalen.

Zelf ga ik met een groepje naar het Hiram-hospitaal in Tyre. Het is de bedoeling dat de Stichting “Weerzien met Libanon” onder andere dit ziekenhuis via overtollig mob-materiaal een opfrisbeurt geeft. Tijdens het bezoek blijkt als snel dat er nog veel ruimte voor verbetering is: er staan veel kamers, ja zelfs een etage, leeg door gebrek aan materiaal. Na een rondgang van zo’n twee uur verlaten we het hospitaal. We hebben een opdracht!

Het Hiram-hospitaal gaat gesteund worden via de Stichting “Weerzien met Libanon”

Twee dames, Heleen Gulmans en Janita van Dijk, weten hun volgende bestemming al. Dichtbij het ziekenhuis is een winkeltje met UNIFIL-souvenirs, daar gaat gescoord worden! Zelf ga ik met mijn kinderen terug naar het hotel, want we worden opgehaald door Ali Zabad om terug te gaan naar mijn dorp: Al Mansuri. Helaas, mijn vrouw blijft ziek achter.
Het loopt tegen zeven uur in de avond als iedereen terug in het hotel is van zijn omzwervingen. Heleen en Janita giebelen wat, dat ruikt naar onraad! Wat blijkt, de souvenirwinkel was het toch niet. Ze wilde beter materiaal en hebben zich gerealiseerd dat in Naqoura ook een winkel was. Al ze in Tyre niet vinden wat ze zoeken klampen ze Chinezen van Chinbat aan, om met ze mee kunnen liften naar Naqoura. Uiteraard kan dat niet, want militair transport is niet bestemd voor burgers. Even later blijkt Pools UNIFIL-personeel in burger toch wel voor de charmes te vallen en lukt het beide dames om ongeschonden en ongecontroleerd via een UNIFIL-voertuig door de checkpoints te komen en op te duiken in Naqoura. Zelfs een uitnodiging om het hoofdkwartier te bezoeken wordt van de Poolse vrienden ontvangen. De weg terug is uiteindelijk via een taxi geregeld en pas in het hotel valt het kwartje: dit was toch echt tegen alle protocollen en niet echt slim. Maar een avontuur was het wel!

Shariff, een bekende locatie voor vele Libanongangers

Ook de anderen komen voldaan terug, het weerzien met de omgeving heeft iedereen goed gedaan en er is volop contact geweest met de locals. Sterke verhalen en emoties voeren de boventoon. De komende weken zal er nog veel verwerkt moeten worden.
De dag wordt afgesloten met een gezellig samenzijn elders in Tyre. De Libanese avond wordt opgeluisterd met muziek die het stille Tyre in een keer een wat toeristischer aanzien geeft. Het zit er nu echt op. Inpakken klaarmaken voor de reis van morgen.