Dag 9. Het onvermijdelijke einde
Aan al het goede komt een einde, zo ook aan deze reis. Tijdens de anderhalf uur durende reis van Tyre naar het vliegveld passeert alles nog eens de revue. De kameraadschap, de troostende schouderklop en de gedeelde smart; het waren de ingrediënten die deze trip tot een onvergetelijke hebben gemaakt. Tijdens de reis komt het weer boven, opgeluisterd door wat passende smartlappen over het heroïsche verblijf in Libanon.
Als de bus dan voor het stationsgebouw stopt, wordt het voor sommigen te veel. Een traan wordt weggepinkt. Wederom nemen we afscheid van ons tweede vaderland, en ik het weet zeker: mijn vrouw en kinderen begrijpen nu wat het betekent hier wortels te hebben. Libanon heeft bij ons allen een onuitwisbare indruk achtergelaten.
Tijdens deze reis zijn velen in staat geweest de ervaringen van weleer een plaats te geven, soms alleen, soms in hun relatie, voor mij persoonlijk zelfs in mijn gezin. Het staat voor velen vast dat dit niet de laatste keer was dat we Libanon aangedaan hebben; als je eenmaal een band met dit land heb laat het je nooit meer los. De hartelijke momenten van de afgelopen week, de vriendelijke mensen, het mooie landschap en ja zelfs de puinhoop langs de weg, allemaal spelen ze een rol in de ervaringen die we met elkaar delen.
Eigenlijk past aan het einde van de reis maar één hymne: “We meet again” van Vera Lynn. Helaas, Chris heeft deze niet op zijn PC staan, een opdracht voor de volgende keer. We doen het dan met “Hoog in de lucht” van Dominique Vos. De titelsong van de film “Groetjes uit Libanon” die we deze week als rode draad door onze gedachten hebben laten gaan. We blijven er in geloven.
Ik laat het hierbij want woorden kom ik nu te kort. Chris en Mohammed, jullie hebben ons iets bijzonders gegeven en dat willen we laten weten aan iedereen die het wil horen of lezen. Bedankt en tot de volgende keer.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten