Martin Brod

Martin Brod is een klein dorp dat nog net in Bosnië ligt. Rijd je met de fiets over het spoorwegperron waar vroeger zestig treinen per dag langs kwamen en nu nog maar één in de tien dagen, dan heb je grote kans dat je je paspoort moet laten zien aan de grensbewaking. Voor je het dorp binnenrijdt, zie je een kapotte brug. Deze is provisorisch gerepareerd met een Baily brug door de Canadese Militairen die voor ons in dit gebied zaten.

Als je verder het dorp in rijdt, kom je eerst langs een oud-Orthodox klooster waarachter een gigantische forelkwekerij ligt. Het dorp ligt aan de voet van een berg en als je erdoor loopt, hoor je echt overal water stromen. Iedereen in het dorp gebruikt het kristalheldere water wel op de een of andere manier. Bijvoorbeeld om het akkertje te besproeien, het watermolentje te laten draaien of om eigen forelletjes te kweken. Naast dit water staat een restaurantje. Je bent gek als bij het eten water in een fles bestelt. Nee, je schept het water gewoon uit het stroompje wat langs het restaurant loopt. Normaal zou ik dit niet doen, maar ik heb het ook geprobeerd en nergens last van gehad.

Natuurlijk kwam ik daar niet om alleen maar te eten maar ook om even me te ontspannen en te vissen. Ik had snel gezien dat het in de rivier bij het klooster wemelde van de forellen en wist dus niet hoe snel ik mijn waadpak moest aantrekken en mijn 4/5# hengel in orde moest maken. Snel, snel, alsof de vissen allemaal weg zouden zwemmen voordat ik in de rivier zou staan en binnen een mum van tijd haalde ik een klein regenboogfel forel. Hmmm, de klinkhamer is hier succesvol, nog maar eens proberen. En ja hoor, de volgende uitgehongerde forel, de bruine, hing alweer aan mijn kromgebogen haak.

Snel een vliegje klaargemaakt en ingesmeerd met een goedje. De vissen springen van links naar rechts en van voren om de vlieg heen, maar al snel hangt de volgende forel er alweer aan. Heerlijk, gewoon vissen en vangen!!

Door het vissen heb je vaak geen besef van de tijd en omgeving. Inmiddels stond een gezette man van een jaar of zestig aan de kant te gebaren. Hij sprak helaas geen Engels en Duits , maar alleen Kroatisch. Ik begreep ongeveer dat ik hier niet mocht vissen, maar ik heb mijn mobieltje gepakt en mijn tolk gebeld. De man wilde €42,-- voor het vissen in dat stuk van de rivier en €72,-- voor drie dagen. Dat soort bedragen zijn wel erg fors, dus moest ik dus stoppen met vissen.

Achteraf begrijp ik wel waarom er zoveel forel op dit stuk van de rivier zit. De meeste zijn ontsnapt uit de forellenkwekerij. Inmiddels heb ik een Bosnische visvergunning, maar helaas geldt deze vergunning niet voor dat specifieke gedeeldte. Want ook met vergunning werd ik door zijn collega weer naar de kant gestuurd. Toch heb ik geen spijt van de visvergunning, want op andere gedeelten zijn vlagzalmen te vangen. Helaas heb ik voor de vlagzalm verkeerde vliegen mee. De foto is gemaakt van een vliegdoosje van een andere vliegvisser. Vissen is voor mij duidelijk de manier om hier gewoon even lekker te kunnen ontspannen.

Alweer een maand op uitzending

Voor je het realiseert is het alweer een maand geleden dat ik op Eindhoven afscheid nam. Gaat de tijd nou snel of gebeurt er zoveel op mijn uitzending? Er zijn dagen die heel traag voorbijgaan, maar er zijn ook dagen waarbij je een keer knippert met je ogen en het is voorbij. De eerste twee weken waren werkelijk taaie weken. Veel procedures leren, we moet toch weten wat we moeten doen als er iets gebeurt. Veel lezen dus, allemaal in het Engels, en laat lezen nou niet bepaald mijn hobby zijn. Geen nood, het loopt nu goed en ik heb zowaar af en toe overdag een beetje tijd om me met andere zaken bezig te houden.

We hebben inmiddels ook officieel bezoek gehad van de Chief of Staff van EUFOR (COS EUFOR). Toegegeven ik was een beetje zenuwachtig, maar het ijs was binnen vijf minuten gebroken. Het bezoek is absoluut een successtory geworden. Hoe dat komt? Mijn HID (Hoofd Inwendige Dienst) had ik opdracht gegeven om een nieuwe EUFOR-vlag te laten ophangen. De oude was immers gerafeld. Echter, de HID was van mening dat de COS dat toch niet zou zien. Wedden om een pilsje? Zo gezegd zo gedaan, vlag opgehangen, COS kom aan en de eerste woorden van de COS zijn: “Wat zie het er hier goed uit en wat een mooie vlag hebben jullie hangen”. De hilariteit die volgt verbaast de COS. Natuurlijk snel de voorgeschienis uit de doeken gedaan, waarop ook hij concludeert dat ik de weddenschap gewonnen heb. En het pilsje smaakte goed!

Natuurlijk kan ik jullie wel vertellen wat mijn werkzaamheden inhouden. Mijn werkdagen beginnen om 06.45 uur met een bak koffie en het doornemen van alle e-mail die ’s nachts is binnengekomen. Om acht uur houd ik een teambespreking. Hierin informeren we elkaar over de werkzaamheden en het verwachte weer. Om 09.00 uur gaan de teams op patrouille of hebben een meeting met mensen. In de namiddag komen ze terug om hun verslagen te maken. Deze controleer ik en worden voor 19.00 uur verzonden naar het Regionaal Coördinatie Centrum (RCC). Op zaterdag werken we tot 13.30 uur en vervolgens zijn we zogenoemd lower in operations (LOW-OPS).

In de schaarse vrije tijd probeer ik leuke dingen te doen. Zo zijn we met z’n vieren wezen raften op de Una, een rivier die langs de plaats Bihać stroomt. Er zijn al genoeg mensen die weten dat uitgerekend ik als enige uit de boot ben gevallen en tientallen meters onder de boot in de woeste stroom meegesleurd ben. Van dit avontuur heb ik een leuke video en nee, daarvoor heb ik het echt niet gedaan. De eerste vijf minuten na het gebeuren was ik redelijk pips en stil. En dat is niets voor mij.

Raften op de Una

Verder ben ik in de weekenden veel te vinden in de plaats Martin Brod, het walhalla voor de gerenommeerde vliegvisser. Hierover schrijf ik in de volgende blog meer, omdat dit niet in een alinea kan worden samengevat.

Vissen kan ook in Bosnië-Herzegovina