De zevende dag van de reis is tevens de laatste met een georganiseerd karakter. Al vroeg in de morgen staan we klaar om met de bus een megatocht te maken. Hoewel de afstand tussen Tyre en Baalbeck slechts 175 km is, heb je er met de bus toch al snel zo’n 3,5 uur voor nodig. Tot net voorbij Sidon volgen we de kustweg, om vervolgens rechtsaf te buigen, het Schouf-gebergte in. Het uitzicht is bijzonder en je waant je in een nieuwe wereld. Na een urenlange tocht over de smalle bergweggetjes en een korte stop om de inwendige mens weer op orde te brengen, doemt het wijnlandgoed Ksara op. Gesticht door de Jezuïten die van het goede leven hielden, is het nu uitgegroeid tot een wijngoed dat jaarlijks 2,5 miljoen flessen witte, rode en rosé wijnen produceert. Na een uitleg over het wijnproductieproces, volgt een rondgang door de Romeinse grotten die men ruim honderd jaar geleden onder het landgoed heeft ontdekt. Ze worden nu gebruikt voor de opslag van de rustende wijnvaten.
De ceders van Libanon, ze zijn er nog steeds
Het een slokje op, vervolgen we onze weg en bereiken we rond de klok van enen onze eindbestemming: het tempelcomplex van Baalbeck. Al snel wordt duidelijk waarom dit complex op de werelderfgoed lijst staat. Nergens in de wereld is nog zo’n compleet (deels Romeins) tempelcomplex met tempels ter ere van Jupiter, Venus en Bacchus te vinden. De rondgang over het terrein laat je dan ook van de ene in de andere verbazing vallen.
De tempels op het complex in Baalbeck
En dan brult er een: “AK-47-vuur op 12 uur, waarschijnlijk één gewapend element”. Het is vrijdag, een dag om te trouwen. En dat vier je hier door een magazijn in de lucht leeg te schieten. Voor velen een bekend geluid, we schrikken er dan ook niet meer van. Ook de familie blijft er rustig onder.
Na het bezoek, een snelle en lekkere Libanese lunch met forel, en dan de lange tocht terug. Onderweg zien we ze dan toch nog: herders met kudden geiten in de bergen. Een fenomeen dat in “onze” tijd algemeen was, maar nu toch bijna uitgestorven is. Via het hart van Beiroet over de kustweg bereiken we om zeven uur moe ons hotel. Geen einde van de dag, nee we gaan gewoon weer verder. De plannen voor morgen, als iedereen zijn eigen weg gaat, worden nog even doorgesproken en we krijgen een halfuurtje voor een opfrisbeurt. Vanavond heeft het management van het Hiram-ziekenhuis ons uitgenodigd voor een ontvangst in de woning van de directeur. Ook nu weer talloze lokale lekkernijen aangevuld met Arak, wijn en andere alcoholische producten. Als we om elf uur ’s avonds de weg naar het hotel weer vinden zijn de ogen klein.
Groepsfoto bij de woning van onze gastheer, met een deel van de ziekenhuisstaf
Geen opmerkingen:
Een reactie posten