Kranslegging in Tilburg
Na dit bijzondere moment in Tilburg ging de tocht snel verder naar Den Bosch, waar het team bij het café van RMWO kapitein Marco Kroon door de ridder zelf, zijn partner en een wethouder van de gemeente werd ontvangen. Het werd een warm en gezellig onthaal, waarbij het fietsteam Marco Kroon een met zweet, zout en stof doordrenkt fietsshirt kado gaf dat van Normandië tot Oirschot was gedragen.
Voor het cafe van Marco Kroon met alle meefietsende mariniers
Na heerlijke Bossche bollen onder politiebegeleiding naar Hedel, waar onder andere de burgemeester, oud-strijders en een schoolklas van basisschool De Zaaier al bij het monument stond te wachten. Kapitein ter zee Frank Marcus leidde ook deze bijeenkomst die door gloedvolle toespraken van oud-strijder Van der Meeren en burgemeester Boersma wederom waardig verliep.
Na een uitgebreide lunchpauze in Hedel, gingen de sturen richting Schoonhoven. Dwars door het prachtige rivierlandschap genoten de fietsers nog na van alle ontvangsten en herdenkingen. Even het pontje over en de mannen reden bijna recht in de armen van de burgervader die juist de lokale veteranendag in Schoonhoven wilde openen. Na fraaie en inhoudvolle toespraken van de burgemeester en oud-strijder generaal-majoor b.d. Hemmes nog even op de foto voor de plaatselijke krant. De stemming zat er goed in. Nog 45 kilometer de kortste route naar Den Haag. Wel was door tijdverlies in Hedel en Schoonhoven het geplande bezoek aan de lokale veteranendag in Leidschendam-Voorburg afgezegd. Het einde kwam steeds scherper in zicht, maar raakte weer in mist verhuld toen we onder Haastrecht voor de verkeerde route kozen. Het team werd, wellicht door de aanwezigheid van vier oud-mariniers, als door een onzichtbare hand richting Rotterdam getrokken. Het werd fietsen, zoeken, discussiëren, fietsen, zoeken, boos worden, fietsen, zoeken en bijna in de slappe lach raken omdat we nota bene in het bekende Nederland het spoor van de Irenebrigade bijster raakten.
Uiteindelijk zocht en vond het team zijn weg in de drukkende warmte. Veel later dan gepland arriveerde de nu toch behoorlijk vermoeide en oververhitte mannen iets na achten op de Van Alkemadelaan. Even netjes in de rij fietsen en onder luid gejuich en onder het oog van de camera’s van de AVDD reden de veteranen, militairen en begeleiders de poort van de Alexanderkazerne binnen. Het zat er goeddeels op. Na het succes op de Scheveningse boulevard nog even gepast te hebben gevierd, doken de heren in het mandje en droomden (kort) van een gezellige en geslaagde Nederlandse Veteranendag!
Ergens tussen Normandië en Den Haag, juni 2009
De fietstocht in het spoor van de Prinses Irenebrigade kan naast de fietshelden niet plaatsvinden zonder een goed werkend logistiek apparaat. Hierbij dient in eerste instantie gedacht te worden aan de voorbereidende werkzaamheden van Martin Elands en Gerard Verresen. In aanloop naar de fietstocht diende een route uitgezet te worden die zowel de historie recht aan zou doen alsmede een verantwoorde uitdaging zou zijn voor de deelnemende fietsvrijwilligers, die zich al dan niet vrijwillig gedwongen hadden aangemeld. Hiertoe werd in april door Martin en Gerard, daarbij ondersteunt door Wijnand van der Ent, het parcours verkend en een prachtige, uitdagende maar geschiedkundig getrouwe fietsroute geplot.
Op 22 juni vertrokken de dappere wielfietsers, anderen noemen hen gewoon knettergek, vanaf het Veteraneninstituut met de bus naar het startpunt te Normandië nabij Arromanches. Na een reis zonder problemen, arriveerde het gezelschap gezond van lijf en leden bij het hotel op enkele kilometers van de vertrekplaats. Nog in het bezit van een pijnvrij en ongehavend achterwerk. In het vroege ochtendgloren van de 23e juni vond na een bijzondere toespraak van Kolonel bd Herbrink, één der oud-strijders van de Prinses Irenebrigade en actief tijdens de invasie op Normandië, de start van de fietstocht Normandië – Den Haag plaats.
Tot zover alles piece of koekie. De wielerhelden trokken ten strijde naar de diverse cols die ze voor de kiezen zouden krijgen, al waren er wielfietsers die dachten dat de etappes vlak zouden verlopen tot aan Den Haag. Maar daarover later meer.
Het logistieke team stak even snel de kalende kopjes bij elkaar en er vond een afstemming van de diverse taken plaats. Willem van Lieshout werd als ploegleider aangewezen, na een negatief voor hem uitgevallen stemming voor schoonheidskoningin.
Willem van Lieshout
De keuze als ploegleider vindt zijn basis in het gegeven dat Willem een niet weg te denken belangrijke plaats inneemt bij het Militaire Wielrijders Team. Na een hertelling van de stemming in verband met de afwijzing als schoonheidskoningin heeft Willem zijn toebedeelde taak als een man geaccepteerd en met meer dan verve uitgeoefend. Daarnaast is gebleken dat in hem nog diverse, nu niet meer zo, verborgen talenten schuilgaan. Hierbij valt te denken aan reparateur van tweewielers en de daarop zich neder gevleide acteurs door middel van massages op plekken waar het zonlicht niet altijd schijnt.
Robert Witsen werd, zonder hertelling, benoemd tot de leider van de paparazzi in de diverse volgwagens. Uitgerust met een fotocamera met teletoeterlens reed hij in het kielzog van de hoofdrolspelers mee.
Robert Witsen
Bij de ceremoniële plichtplegingen heeft Rob de gebeurtenissen met professionele steady hand op de gevoelige plaat vastgelegd. Dit laatste werd door menigeen als onbegrijpelijk ervaren en een dopingtest is dan ook aangevraagd.
Natuurlijk moest na de afwijzing van Willem als schoonheidskoningin, en na de hertelling, de tiara nog op het mooiste koppie van het hele stel geplaatst worden. Overigens wilde Gerard Verresen ook meedingen naar deze prijs. Na een indringend gesprek waarbij fors op hem is ingepraat, is uiteindelijk met enige fysieke overredingskracht de tiara onbeschadigd op de prachtige haardos van Charlene Cloo geplaatst. Naast mooi zitten en de tanden bloot lachen, is zij onder andere verantwoordelijk voor communicatie tussen de diverse media (NOS, Telegraaf, CNN, NBC etc.) en een uitverkoren fietser en tevens voor het plaatsen van foto’s en artikelen op onder andere deze website van het Veteraneninstituut.
Charlene Cloo
Last but zeker not least dient de fourageerwagen annex , wielfietsenstalling, apotheek, ‘omloop’ en andere prachtige scrabblewoorden met hoog punten aantal op 3 maal woordwaarde wagen, genoemd te worden. Dit door Rijwielpaleis Bilthoven aangeboden voertuig wordt bestuurd door de reeds eerder genoemde Wijnand van der Ent. Misschien dat de meeste lof wel naar hem dient uit te gaan. Hij heeft als vrijwilliger, die dit initiatief met overgave ondersteunde, eigen verlofdagen opgenomen en is naast chauffeur van het genoemde voertuig werkzaam als fietsenhersteller, fourageur en inkoper.
Wijnand van der Ent
Nadat de fietsers vanaf punt A vertrokken zijn op weg naar punt B, gaat Wijnand, meestal in gezelschap van zijn voertuig, op weg naar een supermarkt om voorraden in te slaan voor de jongens om, afhankelijk van het parcours en de gesteldheid van de diverse delen van hun lichaam, hen te voorzien van Coca Cola, boison fraîche et limonade en de onmisbare andere voedingsstoffen en dranken. Na met wat handen- en voetenwerk duidelijk gemaakt te hebben wat benodigd was in de winkels in Frankrijk en met veel geduld de caissière dezelfde variant van hints opgevoerd te hebben, spurtte hij met de gemotoriseerde benenwagen naar het afgesproken fourageerpunt om de wielerhelden op te wachten. Veel respect voor de hoeveelheid werk die Wijnand de afgelopen week heeft verzet, zonder daarbij de andere logistiekelingen tekort te willen doen.
Nadat de lootjes waren getrokken tijdens de vergadering van de logistieke vergadering, restte voor mij het papiertje met medische verzorging. Daar schijnt binnen de fietsgemeente nogal enige twijfel over te bestaan. De groep heeft als geheel gemeend dat ik als bouwvakker of boomzager in de slaapkamer met het megasnurkgeluid de misdaad zou hebben begaan. Dit bevreemdt mij daar ik nergens iets van mee heb gekregen en heerlijk in dromenland schaapjes heb geteld die ik sinds Arromanches op weg naar Den Haag ben tegen gekomen. Maar het is wel eenzaam zou alleen in een tentje buiten het hotel!
O ja, het toch niet zo piece of koekie-verhaal zou ik nog verder toelichten.
Valpartijen, tongen hangend uit de mond en vastlopend in de ketting, rauwe billetjes en spierpijn op plaatsen waarvan men niet eens wist dat men daar spieren had, geven aardig een indruk van de gevolgen van de persoonlijke veldslagen die de deelnemers hebben mogen leveren gedurende de diverse etappes. Het afzien in het spoor van de Prinses Irenebrigade was ook één van de nevendoelstellingen van menig wielfietser al staat de erkenning en de huldegroet aan de dappere strijders van destijds zonder enige concurrentie fier aan kop.
John Hoogervorst
Arts Koninklijke Marine
Van Braam Houckgeestkazerne, Doorn
Geen opmerkingen:
Een reactie posten