Kapitein Gerard Verresen meldt zich voor de missie EUFOR in Bosnië-Herzegovina

Hallo allemaal,

Op vrijdag 3 juli ben ik vertrokken naar Bosnië-Herzegovina om daar gedurende zes maanden de functie van commandant van het LOT-huis in Drvar te vervullen. Schrijven is niet mijn allersterkste kant, maar omdat ik door familie, vrienden en collega’s in Nederland ondersteund wordt via berichtjes, krabbels, smsjes en andere vormen van communicatie, voel ik me moreel zwaar verplicht om van tijd tot tijd een SITREP (situatie rapport) te schrijven. Ik zou nu al kunnen gaan vertellen dat je hier gek wordt van alle afkortingen, maar laat ik bij het begin beginnen en daar straks op terug komen.

Ja, daar sta je dan ineens op het militaire vliegveld in Eindhoven. Ik meld me netjes met mijn paspoort in de hand, wanneer de eerste verrassing al aangekondigd word. Ik, als hoogste militair in rang, moet de vertrekkende militairen afmelden bij de generaal Hardenbol. Help! Schrik! Weten jullie wel dat ik een hele tijd niet paraat ben? Maar ja, niks aan te doen. Opdracht is opdracht en de hele club moest toch echt afgemeld worden. Tot mijn verbazing ging het nog goed ook.

Maar dan. Zoals bij ieder afscheid komt dan het moment dat je afscheid moet nemen van je naasten, je vrienden en collega’s. En dat moment went nooit. Zelfs de intercom op het vliegveld die aangeeft dat iedereen kan gaan inchecken brengt de menigte niet in beweging. Niemand reageert en grijpt nog de laatste momenten aan voor een knuffel, een kus en wat laatste bemoedigende woorden.

Maar ook in deze situatie geldt het Nederlandse gezegde: als er één schaap over de dam is, volgen er meer. Uiteindelijk gaan er toch wat collega’s schoorvoetend door de vertrekhal naar de incheckbalie, dus ik ook, loslaten, stoer doorlopen en even niet omkijken. Mijn tas is te zwaar, maar die juffrouw achter de incheckbalie is soepel dus het overgewicht (snoep van mijn zus op het allerlaatste moment) mag mee. In de vertrekhal zie ik alle emoties om me heen en allerlei emoties gaan door me heen. Nog even door het raam gedag zeggen. Als ik zie dat ze me niet begrijpen pak ik mijn pen en een papiertje en schrijf de laatste bemoedigende woorden op. Wie ik daarmee moed geef weet ik nog steeds niet, zal wel ergens in het midden blijven. Gelukkig hoeven we niet te lang te blijven wachten, we mogen een half uur eerder vertrekken, de laatste zwaai en tien minuten later hangen we in de lucht.