1.400 Kilometer en drie uur verder

Hallo allemaal,

Allereerst natuurlijk hartelijk bedankt voor alle reacties op mijn verhaal. Hier een update van mijn eerste indrukken in Bosnië.

Drie uur en zo’n 1.400 kilomter later landden we op vliegveld Sarajevo en worden we welkom geheten door de collega’s die werken op het hoofdkwartier. Met z’n allen worden we in een vooroorlogse bus gepropt. De bagage kan er niet in, dus daarvoor zijn twee Volkswagens Transporters ingezet. In colonne rijden we naar ons overnachtingadres “Camp Buthmir” en zoals iedere nieuwkomer gaan we langs de diverse lokaties. Ik weet nu waar mijn nachtlegering is, waar mijn EUFOR-ID gemaakt wordt en, niet onbelangrijk, waar de kassier zit die iedereen een voorschot geeft zodat we in het bezit komen van de lokale geldeenheid, de convertible Mark.

Na een kort introductiepraatje worden we weggebracht naar onze nachtlegering, waar we zelf ons bedje opmaken. Wat me opvalt is dat alle besef van tijd weg is. Ik zit op mijn bed en neem even rust. Dat is ook niet gek, ik ben bezweet en moe van alle nieuwe impulsen.

Over nieuwe impulsen gesproken. Ik heb begrepen dat ik me hier bevind in het walhalla voor de shoppende militair, want op het terrein zouden zich belastingvrije winkels bevinden. Zwervend over het terrein kom ik met twee andere collega’s bij dit ‘walhalla’. Gedragende als vrouwen op het hoogtepunt van de uitverkoop storten we naar binnen en kijken verwachtingsvol rond. Over een koude kermis gesproken, wat valt dat tegen! Zijn dit nou de belastingvrije prijzen? Ontgoocheld doden we toch de tijd in deze winkels om vervolgens af te zakken naar de Burger King. We doen ons tegoed aan de meest corpulente hamburger en laven ons met een cherrycoke. Niet wetende dat dat de laatste beschaafde decadente maaltijd is voor de komende tijd.

Eindbestemming Drvar

Na een korte nachtrust worden we wakker door een geluid dat verdacht veel lijkt op regen. En inderdaad, we worden verwelkomt door een stortbui. Gelukkig is de intense hevige bui kort en even later zitten we aan het eerste ontbijt in Bosnië. We eten in een immens grote eetzaal waar 32 nationaliteiten gebruik van maken.

De eetzaal

Na de maaltijd volgen nog een aantal powerpointpresentaties. Het is nog geen tien uur maar iedereen is gaar. Ik voel me ontheemd, wil naar mijn eindbestemming en ben het hangen en reizen zat! Buiten de poort staan vier spiksplinter nieuwe Volkswagens Passat voor ons klaar. Ieder team propt zijn spullen in een veel te kleine kofferbak. De rest van de spullen moet maar op de achterbank. Dat zorgt er wel voor dat het proppen is geblazen, aangezien er naast de babage nog vier personen in moeten.

Bagage proppen in de veel te kleine kofferbak

De rest van de reis wil ik jullie onthouden maar na een lange reis arriveren we laat in de namiddag eindelijk op onze eindbestemming: DRVAR.

Het LOT-huis in Drvar